Muzyka romantyzmu: wielkie uczucia i wielkie orkiestry

Muzyka, która opowiada historię

Kompozytorzy romantyzmu kochali historie, przyrodę i silne uczucia. Utwór mógł opisywać wschód słońca, ducha, historię miłosną albo spacer po lesie. Nazywa się to czasem muzyką programową, bo muzyka podąża za opowieścią lub obrazem.

Żeby opowiadać wielkie historie, kompozytorzy dodawali więcej instrumentów. Orkiestra romantyczna ma wiele skrzypiec, dodatkowe instrumenty dęte blaszane i dużą perkusję, więc potrafi szeptać i grzmieć.

Fortepian zostaje gwiazdą

Fortepiany stały się głośniejsze, mocniejsze i tańsze, a wiele rodzin mogło mieć jeden w domu. Niektórzy wykonawcy, zwani wirtuozami, zachwycali publiczność szybkością i umiejętnościami. Fryderyk Chopin (1810–1849), polski kompozytor, który mieszkał głównie w Paryżu, pisał utwory fortepianowe, które brzmią jak poematy.

Melodie z domu

W wielu krajach kompozytorzy zaczęli korzystać z pieśni i tańców ludowych własnego narodu. Antonín Dvořák pisał czeskie tańce, a Edvard Grieg pisał muzykę zainspirowaną Norwegią. Nazywa się to nacjonalizmem w muzyce.

Opera i balet

Giuseppe Verdi (1813–1901) pisał włoskie opery pełne słynnych melodii. Ryszard Wagner (1813–1883) pisał ogromne niemieckie opery, które trwają godzinami. Piotr Czajkowski (1840–1893) z Rosji napisał muzykę do baletów Jezioro łabędzie, wystawionego po raz pierwszy w 1877 roku, i Dziadek do orzechów, wystawionego po raz pierwszy w 1892 roku.

Kobiety kompozytorki

Wiele kobiet pisało w tej epoce wspaniałą muzykę, choć trudno im było pracować jako zawodowcy. Fanny Mendelssohn (1805–1847) napisała setki utworów. Klara Schumann (1819–1896) była jedną z najsłynniejszych pianistek swojej epoki, a także kompozytorką.