Klasycyzm: jasny, zrównoważony i elegancki

Dwa znaczenia słowa „klasyczny”

W codziennym języku ludzie mówią „muzyka klasyczna” o całej muzyce koncertowej sprzed wielu lat. Ale muzycy używają też nazwy klasycyzm na określenie jednego krótkiego okresu: mniej więcej 1750–1820. Ta lekcja jest o tym okresie.

Jak brzmi muzyka klasycyzmu

Melodie klasycyzmu są zwykle jasne i łatwe do zaśpiewania. Układają się w zgrabne, zrównoważone frazy, jak pytanie i odpowiedź. Akompaniament jest prostszy niż w baroku, a muzyka płynnie przechodzi od cichej do głośnej.

W tej epoce kompozytorzy pisali też w formach, które pozostały popularne: symfonia na pełną orkiestrę, sonata na jeden lub dwa instrumenty i kwartet smyczkowy na dwoje skrzypiec, altówkę i wiolonczelę. Zaczęła kształtować się nowoczesna orkiestra, a fortepian powoli zastąpił klawesyn.

Wiedeń, stolica muzyki

Wielu najsłynniejszych kompozytorów klasycyzmu mieszkało lub pracowało w Wiedniu, w Austrii. Bogate rodziny, dwór i teatry chciały muzyki, więc kompozytorzy znajdowali tam pracę i publiczność.

Słynni kompozytorzy klasycyzmu

Wyróżniają się trzy nazwiska.

Joseph Haydn (1732–1809)

Austriacki kompozytor, który napisał ponad sto symfonii. Często nazywa się go ojcem symfonii.

Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791)

Cudowne dziecko z Salzburga, które pisało symfonie, opery, koncerty i muzykę kameralną, zanim zmarło w wieku 35 lat.

Ludwig van Beethoven (1770–1827)

Urodził się w Bonn w Niemczech, przeniósł się do Wiednia i pisał muzykę, która łączy klasycyzm z romantyzmem.