Χάλκινα πνευστά: χείλη που βουίζουν και γυαλιστεροί σωλήνες

Το βουητό

Ένας παίκτης χάλκινου ακουμπά τα χείλη του σε ένα μεταλλικό επιστόμιο σε σχήμα κύπελλου και φυσά έτσι ώστε τα χείλη να βουίζουν. Ο μακρύς μεταλλικός σωλήνας κάνει τότε το μικρό βουητό πολύ πιο δυνατό και του δίνει τη χροιά του.

Όταν σφίγγουμε τα χείλη, το βουητό ανεβαίνει, και όταν τα χαλαρώνουμε, κατεβαίνει. Μόνο με τα χείλη, ένα χάλκινο μπορεί ήδη να παίξει μερικές νότες.

Μακραίνοντας τον σωλήνα

Για να παίξουν όλες τις νότες ενδιάμεσα, τα χάλκινα αλλάζουν το μήκος του σωλήνα. Το τρομπόνι έχει ένα συρόμενο μέρος που ο μουσικός σπρώχνει μέσα και έξω. Οι τρομπέτες, τα κόρνα και οι τούμπες έχουν βαλβίδες: όταν πατάμε μια βαλβίδα, ο αέρας περνά από ένα επιπλέον κομμάτι σωλήνα, που τον κάνει μακρύτερο, και η νότα κατεβαίνει.

Η οικογένεια

Τα χάλκινα έρχονται σε διαφορετικά μεγέθη, από μικρά και ψηλά ως τεράστια και χαμηλά.

Τρομπέτα

Η μικρότερη και πιο ψηλή από αυτά τα τέσσερα, με λαμπερό, φωτεινό ήχο. Συνήθως τρεις βαλβίδες.

Γαλλικό κόρνο

Ένας μακρύς σωλήνας τυλιγμένος σε στρογγυλό σχήμα, με απαλό, ζεστό ήχο. Ο μουσικός βάζει ένα χέρι μέσα στο φαρδύ άκρο.

Τρομπόνι

Το μόνο από αυτά τα τέσσερα που έχει συρόμενο μέρος αντί για βαλβίδες, οπότε μπορεί να γλιστρά ομαλά από νότα σε νότα.

Τούμπα

Η μεγαλύτερη και πιο χαμηλή από αυτά τα τέσσερα, με βαθύ, στρογγυλό ήχο. Κρατά τη βάση της μπάντας.

Γιατί «χάλκινα»;

Η οικογένεια λέγεται χάλκινα επειδή αυτά τα όργανα φτιάχνονται παραδοσιακά από ορείχαλκο, ένα γυαλιστερό κίτρινο μέταλλο. Μια τρομπέτα μπορεί να είναι και ασημί, και παραμένει χάλκινο στον κόσμο της μουσικής, εξαιτίας του τρόπου που βγάζει τον ήχο της.