Instrumenty dęte blaszane: brzęczące wargi i lśniące rury

Brzęczenie

Grający na instrumencie blaszanym przyciska wargi do metalowego ustnika w kształcie miseczki i dmucha tak, by wargi brzęczały. Długa metalowa rura sprawia potem, że to małe brzęczenie jest znacznie głośniejsze, i nadaje mu barwę.

Napięcie warg podnosi brzęczenie, a rozluźnienie obniża je. Samymi wargami instrument blaszany potrafi już zagrać garść dźwięków.

Wydłużanie rury

Aby zagrać wszystkie dźwięki pomiędzy, instrumenty blaszane zmieniają długość rury. Puzon ma suwak, który grający wsuwa i wysuwa. Trąbki, rogi i tuby mają wentyle: naciśnięcie wentyla kieruje powietrze przez dodatkową pętlę rury, co ją wydłuża, więc dźwięk jest niższy.

Rodzina

Instrumenty dęte blaszane występują w różnych rozmiarach, od małych i wysokich po ogromne i niskie.

Trąbka

Najmniejsza i najwyższa z tych czterech, o jasnym, lśniącym brzmieniu. Zwykle ma trzy wentyle.

Róg (waltornia)

Długa rura zwinięta w okrągły kształt, o miękkim, ciepłym brzmieniu. Grający wkłada rękę do szerokiego końca.

Puzon

Jedyny z tych czterech, który ma suwak zamiast wentyli, więc potrafi płynnie przesuwać się od dźwięku do dźwięku.

Tuba

Największa i najniższa z tych czterech, o głębokim, okrągłym brzmieniu. To ona trzyma dół orkiestry dętej.

Dlaczego „blaszane”?

Rodzina nazywa się blaszana, bo te instrumenty są tradycyjnie robione z mosiądzu, lśniącego żółtego metalu. Trąbka może być też srebrna, a w świecie muzyki nadal jest instrumentem blaszanym, ze względu na to, jak wydaje dźwięk.